در دعا کردن باید مانند یک کودک باشی که شب به راحتی خوابش میبرد

چون مطمئن است چیزی که از پدرش خواسته آماده است.

(اسکاول شین)

 

 آیا واقعا اینطوره؟؟؟ آیا همه ی بچه ها وقتی از پدرشون چیزی می خواهند شب به همین راحتی می خوابند؟؟؟ به نظر من که پدر ها به این راحتی هم خواسته بچه ها را بر آورده نمی کنند. عین خدا.

 خدایی که شاید از هزار تا خواسته ما یکیش را لازمه ی بر آروده شدن می دونه . دلیلش هم به نظرم این می تونه باشه که اونهم مثل پدرها دوست داره ما انسانی خودساخته و قوی بار بیایم. اگه قرار بر این می بود که هر دعایی که می کنیم بر آورده بشه که از ما موجودی نمی موند جز  تن پروری متوقع که دوست داشت همه دنیا را تو دستهاش بگیره بدون اینکه از جاش تکون بخوره.

هم خدا می دونه که نباید بنده هایش را لوس بار بیاره و هم ما عادت کرده ایم به اینکه وقتی دعا می کنیم اینقدر ها خیالمون راحت نباشه به این که دعامون برآورده خواهد شد. نباید توقع داشته باشیم که با هر افتادنی خدا دستمون را بگیره و بلندمون کنه خدا فقط مواقعی کمک خواهد کرد که بیفتیم و توان بلند شدن نداشته باشیم.

 بهتره فقط سعی کنیم  مهربونی اش را باور داشته باشیم عین باور کودکی به مهربانی های پدرش و مطمئن باشیم همان خواهد کرد که به صلاحمان باشد و هر وقت که واقعا نیاز به کمک داشته باشیم بهترین یاری دهنده خواهد بود.